Η ξεχωριστή εθνική και πολιτιστική οντότητα των Ουκρανών

Υπάρχει μια εσφαλμένη αντίληψη περί της κοινής, σχεδόν ταυτόσημης, εθνικής και πολιτιστικής προέλευσης των Ουκρανών και των Ρώσων. Σίγουρα οι δυο αυτοί λαοί έχουν μια αρκετά μεγάλη συγγένεια και για πολλά χρόνια συμπορεύθηκαν, ωστόσο πρόκειται για δύο ξεχωριστές εθνικές, πολιτιστικές και εκκλησιακές οντότητες με διαφορετικές προϋποθέσεις και ιστορικές καταβολές.

Οι Ρώσοι, ορίζοντας ως κοινή την εθνικότητα αυτών και των Ουκρανών, στη βάση της κοινής πίστης και της κοινής(;) γλώσσας, την χρησιμοποιούν ως Δούρειο Ίππο δικαιολογώντας έτσι την εισβολή στο καθόλα ξένο για αυτούς ουκρανικό έδαφος. Στη βάση της Ορθοδοξίας ορθόδοξος πυροβολεί ορθόδοξο, συνεχίζοντας έτσι ένα φαύλο κύκλο διαμαχών και συγκρούσεων.

Αρωγός σε αυτή την προσπάθεια είναι, δυστυχώς, και το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Ποια, όμως, μπορεί να είναι η υγιής θέση της Εκκλησίας σε πολιτικές αντιπαραθέσεις τέτοιου βεληνεκούς; Μπορεί η ομοδοξία των χωρών αυτών να συμφιλιώσει και να αδελφοποιήσει;

Μέρος 2ο από τη συνέντευξη του αρχιμανδρίτη Cyril Hovorun, Καθηγητή Εκκλησιολογίας του University College της Στοκχόλμη, στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέα Πλάκας.


Ο π. Cyril Hovorun, καθηγητής Εκκλησιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διωκόμενου κληρικού από την Εκκλησία της Ρωσίας, όχι επειδή υπέπεσε σε κάποιο κανονικό σφάλμα, αλλά επειδή, ως Ουκρανός και ως Ορθόδοξος Κληρικός, εναντιώθηκε στον επαίσχυντο πόλεμο που εξαπέλυσε η Ρωσία εναντίον του ουκρανικού λαού.

Η πρόφαση της αργίας που του επιβλήθηκε ήταν το συλλείτουργο που τέλεσε με κληρικούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πράγμα το οποίο έπραττε ευθύς εξαρχής από το ξέσπασμα του “Ουκρανικού Ζητήματος” και τη μονομερή διακοπή κοινωνίας του Πατριαρχείου Ρωσίας προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όσες Εκκλησίες αναγνώρισαν την Εκκλησία της Ουκρανίας.

Γιατί η αργία τέθηκε τώρα; Γιατί το πρόβλημα της Εκκλησίας της Ρωσίας δεν είναι εκκλησιολογικό και κανονικό, αλλά εθνικό και πολιτικό!