Αν όχι ταπείνωση, τότε τι; – Αρχιμ. Ζαχαρίας Ζαχάρου

Είναι γεγονός πως η σύγχρονη κοινωνία μαστίζεται έντονα από το μικρόβιο του ατομικισμού. Είναι μάλιστα τόσο γενικευμένο το φαινόμενο αυτό, που η προσωπική και εξατομικευμένη “ευτυχία” είναι σε θέση να κανιβαλίσει οποιαδήποτε φυσι(-ολογι-)κή και συλλογική – κοινοτική έκφανση του βίου. Η ασθένεια αυτή κατατρύχει τον άνθρωπο αποπροσανατολίζοντάς τον από τον μοναδικό του σκοπό• την ένωση με τον σαρκωμένο Λόγο.

Ποια είναι, όμως, η απάντηση σε αυτή την όλο και αυξανόμενη και καθολική παθολογία;

Δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από τον δρόμο που χάραξε ο ίδιος ο Χριστός, τον δρόμο της κένωσης, της διαρκούς ταπείνωσης. Αυτή η ταπείνωση αποτελεί το ύψιστο αγαθό, το οποίο είναι απαραίτητο να αποκτηθεί. Είναι η Θεία και Αγιαστική Χάρη. Χωρίς εκείνη δεν υφίσταται Ζωή, αλλά ψήγματα αβυσσαλέας επιβίωσης.

Με τον Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου.